Toen ik gisteren las dat Maureen O’Hara was overleden gingen mijn herinneringen terug naar mijn jeugd en mijn gevoel bij een film waarin zij speelde ‘How Green was My Valley’. Ik had het boek eerst gelezen en daarna de film. Beide keren werd ik meegesleept in het verhaal van de kleine Hugh, in wie een grote toekomst verborgen lag. Zo ontdek ik weer iets van mijn eigen verhaal. Het verhaal dat ik mijzelf vertelt. Het gevoel dat er een mooie wereld is in innerlijke schoonheid waar het lezen van boeken toegang toe geeft.  Huw is een zeer gevoelige en wijze jongen op jonge leeftijd. Het lezen van zijn verhaal gaf mij een beeld over mezelf en mijn verhaal, destijds, negen jaar oud.

Het verhaal ‘How Green was My Valley’ toont majestueus gewone mensen en de schoonheid die schijnt in de zielen van eenvoudige, eerlijke mensen worden zelden onderwerp van uitgebreide behandeling op het filmdoek. Het menselijke karakter in haar meer pure, bescheiden aspecten krijgt in zijn algemeenheid niet voldoende aandacht. Toch toont ‘How Green Was My Valley´ een film met geweldige poëtische charme een eervolle mijnwerkersfamilie uit Wales, een film rijk in visuele fabricatie en in de kracht van haar verbeelding.

Ik las de fascinerende roman toen ik negen of tien jaar oud was, de roman geschreven door Richard Llewellyn die mij diep raakte. Destijds identificeerde ik mij met het jongetje Hugh dat gezien werd door zijn omgeving als getalenteerd, die hield van boeken,  iemand die kon studeren en zich verder ontwikkelen. Die hield van de prachtige mensen om hem heen en geliefd was.  Regisseur Ford is zeer succesvol geweest om de zachte humor en melancholie, de lieflijkheid en het pure gevoel die de roman opriep in beeld te krijgen. “How Green Was My Valley” is een verbazingwekkend meesterwerk.

In het begin van film herinnert zich een oude man het geluk van het verleden, de dierbare herinneringen van zijn jeugd en vrolijke thuis in een vallei in Wales, zijn vader en moeder en broers en de vreugde en treurnis van diegenen die leefden van de mijnen.  Dit is het verhaal van de Morgans, een Keltische mijn clan, zoals gezien door de ogen van Huw, de jongste van het gezin. Het is het verhaal van Huw’s “dada,” een sterke maar zachte man; zijn moeder, een lieve en onvermoeibare vrouw die hield van haar grote gezin met heel haar hart; zijn heetgebakerde, onverschrokken broers en zijn mooie zuster die niet wijs trouwde maar welvarend: van de pastoor Mr. Gruffydd, die Huw inspireerde met zijn passie en spirit en dorst naar kennis, maar nooit zijn eigen verlangen ingelost zag. En het is , door implicatie, het verhaal van de verdoemenis van goede mensen, het verhaal hoe de zwarte kool uit de grond getrokken de levens verdonkert van diegenen die het opgraven en de vallei bevuilt waarin zij leven.

Een film die ik vaker zal zien en meer over schrijven.  Het is het overlijden van Maureen O’Hara die de mooie zus speelt van Hugh die mij gisteravond deed besluiten de film opnieuw te zien. Maureen O’Hara staat voor mij symbool voor een gelukkige jeugd waar ik samen met mijn opa en oma op zaterdag naar films als deze keek. Zij speelde in veel van deze prachtige films de hoofdrol. How Green Was My Valley betekende veel voor hen, zij verloren ooit een zoon die door een spierziekte gedwongen was zijn leven in bed door te brengen en wiens grote liefde boeken waren. Waaronder ‘How Green was My Valley.