La Dolce Vita is een allegorie, een waarschuwend verhaal over een man zonder queeste.

Fellini nam de film op in 1959 aan de Via Veneto, de straat in Rome van nachtclubs, sidewalk cafes en de parade van de nacht. Zijn held is een roddel columnist, Marcello, die ‘La Dolce Vita’ optekent van vervagende aristocraten, tweederangs filmsterren, ouder wordende playboys en vrouwen van lichte zeden. De rol werd gespeeld door Marcello Mastroianni. De twee Marcellos — personage en acteur  — kwamen samen in een knappe, weemoedige, wanhopige man die droomt van iets goeds te doen, maar gevangen zit in lege nachten en eenzame ochtenden. 

De film springt van de ene visuele extravaganza naar de andere. We volgen Marcello wanneer hij op jacht is naar verhalen en vrouwen. Hij heeft een suicidale verloofde(Magali Noel) thuis zitten. Hij pikt in een nachtclub een promiscue society schoonheid op (Anouk Aimee), en samen bezoeken zij het appartement van een prostituee. De episode eindigt niet in decadentie maar in slaap; we kunnen nooit zeker zijn dat Marcello met iemand seks heeft gehad. .

Een nieuwe ochtend. We beginnen de structuur van de film te begrijpen. Een serie van nachten en ochtenden, afdalingen en wederopstanding  Marcello gaat naar nachtclubs, parkeerplaatsen van ziekenhuizen, het appartement van de hoer en een crypte. Hij vliegt zelfs over Rome.

De fameuze opening scene waar een standbeeld van Christus boven Rome gedragen wordt door een vind haar match in de scene waar vissers op het strand een zeemonster vinden in hun netten. De twee Christus symbolen: het standbeeld “mooi” maar vervalsing, de vis ‘lelijk’, maar echt. Gedurende beide scenes is er falende communicatie. De helikopter cirkelt rond wanneer Marcello de telefoon nummers probeert te krijgen van drie zonnebadende schoonheden. Op het einde, aan een strand, ziet hij een verlegen meisje die hij op een dag ontmoette toen hij naar het platteland ging om in rust aan zijn boek te werken. Zij maakt typende bewegingen om hem eraan te herinneren, maar hij herinnert zich niet, haalt de schouders op en draait zich om.

Veel scenes zijn symmetrisch, matchen het heilige en het profane en werpen twijfels op over beide. In het begin zien we hoe Marcello verslag doet van de aankomst in Rome van een onwaarschijnlijk weelderige boezem bezittende filmster (Anita Ekberg), en wordt verteerd door verlangen. Hij volgt haar naar de top van de St. Peter, in een nachtclub en in de nacht van Rome, waar wilde honden janken en zij terug jankt.  Zijn achtervolging eindigt in de ochtend wanneer zij in de Trevi Fountein waadt en hij achter haar aan waadt, idealiseert haar in alle vrouwen, in DE VROUW, en zij blijft voor altijd net buiten bereik.

Deze sequentie kan gepaard gaan met eentje later in de film waar kinderen een visioen van de Maagd rapporteren. Marcella racet naar de plek, die omringd is door TV camera’s en een menigte van gelovigen. Opnieuw zien we een geidealiseerde vrouw en de hoop dat zij elk probleem kan oplossen. Maar de kinderen bedriegen de gelovigen, net als Ekberg Marcello door heel Rome leidde. Zij zien de Maagd hier, en dan daar, wanneer de blinde en de lamme achter hen aan hobbelen en hun grootvader om fooien vraagt. Opnieuw breekt alles samen in een uitgeputte ochtend.

De centrale episodes in “La Dolce Vita” betreffen Steiner, die alles vertegenwoordigt waar Marcello naar verlangt. Steiner leeft in een appartement gevuld met kunst. Hij zit een salon van dichters, volkszangers en intellectuelen voor. Hij heeft een mooie vrouw en twee perfecte kinderen. Wanneer Marcello hem ziet binnen komen in een kerk gaan zij naar het orgel en Steiner speelt Bach terwijl hij er bij Marcello op aandringt dat hij vertrouwen in zichzelf heeft en dat boek afmaakt. Dan volgt de nacht van het feestje van Steiner en het moment (min of meer het exacte centrum van de film) waar Marcello zijn typemachine meeneemt naar een trattoria op het platteland en probeert te schrijven. Dan komt de vreselijke tweede Steiner scene, waarin Marcello ontdekt dat Steiner’s sereniteit bestaat uit een pak leugens. .

De film is gemaakt met grenzeloze energie, Fellini stond op een kruispunt tussen het neorealisme van zijn eerdere films (zoals “La Strada”) en zijn extravagante latere films (“Juliet of the Spirits,” “Amarcord”). Zijn autobiografische  “8 1/2,” drie jaar na “La Dolce Vita,” gemaakt is een companion-piece, maar meer wetend: Daar is de held al een filmmaker, maar hier is hij een jonge krantenreporter in de maak.

De casting is allemaal typecasting. Anita Ekberg was misschien niet echt een actrice, maar ze was de enige persoon die zichzelf kon spelen. Lex Barker, een onetime film Tarzan, was vreemd als haar alcoholische vriendje. Alain Cuny’s ernstige zelfvertrouwen als Steiner is overtuigend, waardoor zijn einde een schok is. En herinner je Anouk Aimee, haar donkere brilglazen die een blauw oog verhullen; de praktische, no nonsense Adriana Moneta als de straathoer; Alan Dijon als de satanische baas van de nachtclub; en altijd Mastroianni, zijn ogen verschuilend voor een hoofdpijn of een diepere pijn van de ziel. Hij was altijd een passieve acteur, en hier is die kwaliteit benodigd. Zoekend naar geluk maar niet in staat om de stappen te nemen om het te vinden brengt hij zijn nachten door met eindeloos en doelloos zoeken, probeert iedereen tot vriend te houden, meer ballen omhoog houden dan hij kan.

Volgens mij hebben Fellini en Marcello een mooie ontdekkingsreis gemaakt en het onsterfelijk gemaakt. Er is zoiets als La Dolce Vita. Het is niet noodzakelijkerwijs wat je in deze film ziet. Maar het is nodig dat je het voor jezelf uitvindt.