Alfred Hitchcock, regisseur van klassiekers als Psycho, North by Northwest, Vertigo, Rear Window en To Catch a Thief gebruikte innovatieve storytelling technieken om sommige van de meest unieke en meeslepende films in de geschiedenis van cinema te maken. Je hoeft niet een filmmaker te zijn om inspiratie te halen uit sommige van Hitchcock’s technieken. Zijn unieke benadering van storytelling overstijgt media en kan worden toegepast voor het verhaal dat jij eerst jezelf vertelt over jezelf – tegen jezelf, en daarna aan anderen.

Vertel jouw verhaal in een spannende dialoog

Sommige van de meest interessante scenes in Hitchcock films zijn niet de actie scenes maar de dialoog tussen personages. Zo ook in To Catch a Thief waar de dialogen intrigerend zijn. Ze kunnen lang zijn maar nooit saai. Wanneer je een interview doet of een andere interessante interactie met jouw klanten of partners maken die jouw eigen verhaal boeiender en geef je jouw verhaal meer leven en meer intensiteit.

To Catch a Thief is een uniek exemplaar onder de Hitchcock films. De film voelt opmerkelijk “licht” vergeleken met ander werk van hem. Het voelt alsof Cary Grant en Grace Kelly bijrollen hebben met de Franse Riviera als de hoofdrolspeler in de film. En wat voor een prachtige hoofdrolspeler.

Hij is een knappe voormalige dief die nu zijn vaardigheden dient in te zetten om het verhaal te ontkrachten over hem dat hij weer opnieuw zou zijn gaan stelen. Zij is een rijke Amerikaanse erfgename op zoek naar avontuur in het buitenland. Natuurlijk staat un romance vast. De charme en de chemie van de spelers alsmede Hitchcock’s regie houdt het flirten en plagen boeiend – maar ironisch gezien is er nooit sprake van een thriller, het is veilig voorspelbaar.

John Robie is een meester dief die bij la resistance ging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Robie heeft sindsdien zijn fout ingezien en leeft zijn leven als een burger die zich aan de regels houdt. Hij krijgt een aardige scene met de verzekeringsman H.H. Hughson wanneer hij het verhaal vertelt dat hij zichzelf vertelt om te rechtvaardigen wat hij deed. Hughson steelt op zijn eigen manier, door spullen uit hotels te halen of onkosten te declareren die niet bestaan. “You’re a thief,”  beweert Robie. “Only an amateur thief, of course, but it will help you to sympathize with us professionals” 

Weet je, zegt zijn gast “I thought you’d have some defense, some tale of hardship – your mother ran off when you were young, your father beat you, or something.”Hughson suggereert zelfs, bijna hopend een alternatief verhaal “I take it you were a sort of modern Robin Hood? I mean, you gave away most of the proceeds of your crimes…?” Robie ontkent het, geeft toe dat hij“an out-and-out thief.”  was.  Het verwondert mij wel hoe Robie, intelligent als hij is, dit verhaal over zichzelf met overtuiging vertelt.

Ondanks het feit dat Robie gepresenteerd wordt als een gerenommeerde dief, hem enigzins als een anti-held neerzet probeert de film beide kanten van het verhaal te tonen. Hij ging bij la resistance tegen de Nazis in Frankrijk, dus hij heeft al solide heroische geloofsbrieven, en er is een vage aanwijzing over de reden voor Robie’s beslissing om het rechte pad op te gaan. “I joined up because I wanted to make up for some of the things I’d done.”

Hoewel hij toegeeft een dief te zijn geweest lijkt hij nog steeds te geloven dat dit een volledig redelijke handelswijze was. “For what it’s worth, I only stole from people who wouldn’t go hungry,”vertelt hij Hughson. Men vraagt zich af, bijvoorbeeld, hoe Robie zijn luxe leven in Frankrijk kan financieren zonder een bron van inkomen om het te ondersteunen.

Robie heeft een aardig huis met een bediende en een auto maar geen zichtbare bron van inkomsten. Hij geeft toe dat hij nog steeds leeft van de opbrengsten van zijn misdaad, wat zich vreemd verhoudt met de claim dat hij het goed wilde maken. Gevraagd waarom hij stal legt hij uit“To live better, to own things I couldn’t afford, to acquire this good taste which you now enjoy and which I should be very reluctant to give up.”

To Catch a Thief is vol met personages die roekeloos gokken, enorme risico’s nemen in het leven en met fortuin, alles op een manier die vreselijk verkeerd kan gaan.

In dat opzicht lijkt het meer op een klassieke Hitchcock film, aangezien het suggereert dat mensen inherent worden aangetrokken door risico. Frances weet wie Robie is, en waar hij van wordt beschuldigd en ze verwelkomt hem in haar leven. Robie weet dat zijn poging om zich als dief voor te doen om een dief te vangen hem sneller in de gevangenis kan brengen dan zijn onschuld verklaren, maar hij doet het toch. Zelfs Hughson lijkt opgewonden door zijn betrokkenheid in dit clandestiene plan, zelfs al heeft hij het minste te verliezen.  Op een bepaald moment beschouwen Frances en Robie gevaarlijk autorijden als voorspel.

De uitwisseling tussen Grant en Kelly zit vol prachtige dialogen, zij bewegen heen en weer en hebben een chemie die hun interacties het toekijken waard maken. De scene waarin Frances’ ietwat jaloers reageert op de jonge dame die flirt met Robie is briljant.

Natuurlijk speelt alles een bijrol voor de Franse Riviera. Een impressie van iets dat het paradijs dicht benadert. Let ook op de fameuze sequentie waar Robie en Frances bezig zijn met een dialoog terwijl ze het vuurwerk bezig zien, indrukwekkend.

“I have a feeling that tonight, you’re going to see one of the Riviera’s most fascinating sights,” vertelt Frances Robie als de lichten uitgaan. “I was talking about the fireworks.”Natuurlijk druipt de zin met ruwe seksuele spanning, maar Hitchcock weet werkelijk een Riviera te filmen die concurreert met Grace Kelly’s verbijsterende en tijdloze schoonheid.