De aantrekkingskracht van “You’ve Got Mail” is zou oud als de liefde. Haar sterren zijn Tom Hanks en Meg Ryan als mensen die om van te houden zijn wiens doel is om hun lieflijkheid te tonen in twee uur, terwijl wij wanhopig voor hen hopen dat zij hun problemen oplossen, in elkaars armen vallen en het heerlijk samen gaan doen. Hun verhaal speelt de romantische Dromer in ons aan dat het leven eenvoudig en lieflijk kan zijn.

Het plot gaat bij Hanks en Ryan niet alleen over de e – mail dwaling maar ook over de Yuppie Urban Lifestyle. Waar de generaties zo verward zijn door moderne paringsvoorkeuren dat dat Joe Fox (het Hanks personage) binnen kan wandelen in een boekhandel met twee jonge kinderen en hen kan introduceren als zijn broer en zijn tante (“Matt is my father’s son, and Annabel is my grandfather’s daughter”).

Kathleen, het Meg Ryan personage, runt de kinderboekhandel die zij heeft geerfd van haar moeder. Zij en haar loyale staf lezen alle boeken, kennen alle klanten en bieden volledige service en liefde.  Joe Fox is de derde generatie om een keten van gigantische boekwinkels te runnen. Wanneer de nieuwe Fox Books opent om de hoek van Kathleen’s winkel is het slechts een kwestie van tijd voor de kleine boekhandel uit de markt gedrukt wordt.  Kathleen zoekt advies en troost bij haar anonieme online vriend–die natuurlijk Joe is.

De verwarring houdt nog even aan en dan ontdekt Joe Kathleen’s echte identiteit terwijl hij haar nog niet op de hoogte brengt. En, wat een ironie, hij dient het te doorstaan dat hij beledigd wordt door de vrouw waar hij van houdt. “You’re nothing but a suit!” zegt zij.  “That’s my cue,” zegt hij. “Goodnight.” En hij verbergt nobel zijn pijn, we worden alleen getroost door de wetenschap dat vroeger of later de schellen van haar ogen zullen vallen.

In het begin van de film zijn het twee eenzame single mensen die leuke jobs hebben maar niemand om de tenen mee te wrijven en die door het lot gevangen zitten in een situatie waarin hij haar droom vernietigt en zij bij hem voor advies komt (zonder te weten dat hij het is). Perfect.

De film is verfijnd genoeg om de megastore niet tot de boef te maken. Je kunt zeggen wat je wilt, die grote boekhandels zijn fun om tijd in door te brengen en er is een scene waarin Kathleen anoniem in Joe’s grote winkel komt kijken voor de eerste keer en rondkijkt, naar de magazines en het cafe en alle boeken en dan is er het hartbrekende moment wanneer zij een vraag in de kindersectie hoort en ze kent het antwoord en de bediende niet en dus geeft ze het antwoord en dat maakt haar aan het huilen, Joe hoort dit allemaal. Wow.