“Mia Madre” vibreert met de conflicterende emoties rondom de dood van een geliefde die leidt tot de prachtig overgebrachte schoonheid van acceptatie. Maar het is ook vaker lachwekkend op die reis.

Het centrale personage in “Mia Madre” is film regisseur Margherita (Margherita Buy). Gescheiden, met een tiener dochter, verbreekt ze de relatie met een geliefde en onderhandelt ze de ziekenhuiszorg voor haar terminaal zieke moeder Ada (Giulia Lazzarini), samen met haar broer Giovanni (Moretti), zelfs als ze start met de productie van een nieuwe film. In de loop van dit alles arriveert haar vervelende, ego gedreven amerikaanse ster Barry Huggins (Turturro) om te beginnen met werk en maakt haar de komende dagen des duivels met zijn ongelooflijke incompetentie.

Margherita vertelt haar acteurs regelmatig “stand next to the character,” zo dat ze zowel de acteur als het personage in de scene ziet. Niemand begrijpt wat ze bedoelt. Het is een van de grappen in de film, maar in feite beschrijft dit exact Moretti’s methode. Zijn acteurs bewonen hun rollen tot in de perfectie, maar zij zijn niet ver verwijderd van dienen als zijn poppen, zijn regels spreken, zijn politieke gezichtspunten uitdragen, zijn beelden bij de aard van cinema, zijn angsten en vooroordelen en zijn gedachten over de dood.  “Everyone thinks I can understand and interpret reality, but I don’t know anymore,” zegt Margherita in de stijl van Moretti.

Turturro’s performance is een ontspoorde trein. Hij geniet er duidelijk van als de vervelende lastpak die zijn zinnen niet kan herinneren, veel ophef maakt. Het meest komische deel van de film gaat over het filmen van een scene in Margherita’s film waarin het script vraagt dat Barry met een ander personage converseert terwijl hij een auto rijdt. De auto wordt op een trainer gehesen. Blijkbaar niet helder voor Barry dat hij moet doen alsof hij auto rijdt, kan hij zijn zinnen niet spreken, houdt zijn ogen op de weg of zijn handen op het stuur de hele tijd.

De moeder Ada’s reis naar de dood is de andere kant van dit verhaal. Het speelt zich af met de soort emotionele eerlijkheid die Moretti markeert als een van de zeldzame filmmakers die een levenservaring kan vertalen in een boeiende waarheidsgetrouwe screen beleving die nog melig nog oppervlakkig is. Ada’s laatste levensdagen en haar dood resoneren tijdens de film, zelfs in haar komedie. Ada is technisch gezien een bijrol in dit comedy/drama, maar zoals de titel “Mia Madre” impliceert is zij uiteindelijk de licht en levensbron van deze film.